مخالف هست . 3 - در هنگام ادعاى اجماع مىدانسته كه مخالفى هست ولى به نظر خود رأى مخالف را توجيه مىكرده بگونه‌اى كه با اجماع منافى نباشد فى المثل اجماع قائم است بر اينكه سوره در نماز واجب است ولى بعضى گفته‌اند واجب نيست حال بگوئيم : قول اين عده مال حالت ضرورت است كضيق الوقت فلا منافاة . 4 - همان‌طورىكه شهرت روائى و فتوائى داريم همچنين اجماع روائى و فتوائى داريم و منظور از اجماع در روايت يعنى همهء علماء اين احاديث را آورده‌اند اگرچه همه طبق آن فتوا نداده باشند نه اينكه مراد اجماع در مقام فتوا باشد . [ نكته : همان‌طورىكه نسبت ما بين شهرت روائى و فتوائى عموم من وجه است همچنين نسبت ما بين اجماع روائى و فتوائى هم عموم من وجه است : اى چه‌بسا حديثى روايتش مجمع عليها باشد ولى فتوا برطبق آن اجماعى نباشد . و اى چه‌بسا حديثى از لحاظ فتوا مجمع عليها باشد ولى از حيث روايت خير . و اى چه‌بسا هر دو باهم باشند ] . و مرحوم مجلسى در بحار الانوار فرموده : آقايان فقهاء در اصول كه بحث مىكنند منظورشان از اجماع اتفاق الكل است ولى به فقه كه مىرسند گويا همهء آن مبانى اصولى را فراموش مىكنند و بر اتفاق جماعتى هم اطلاق اجماع مىكنند گويا : مصطلح آقايان در فروع غير از مبناى اصولى آنها است .